X
تبلیغات
رایتل
تقارن بلوری

Sodom & Gomorrah I see you’re back in town And though you build a wall around you The multitude still will find you
آرشیو
موضوع بندی

سه‌شنبه 17 اردیبهشت‌ماه سال 1387
آقای محترم ساز نمیزنم. این صدای پای خداست/«نقد» موسیقی

. . . . .نکته دوم انتظار ما از این جلسه بود که کاملا اشتباه بود! ما نباید از جماعتی که الفاظ رکیک در اشعار را به راحتی بکار میبرند و صدای خواننده را به ناهنجارترین و بد صدا ترین حالت می پسندند و ... انتظار منشی مانند روح الله خالقی داشته باشیم. . . . . (+)

داستان آموزنده دوم: دیروز رفته بودم یک عدد فیوز از لاله زار بخرم. یک آقای محترمی آمد داخل مغازه و یک چیزی میخواست. آقا مغازه دار گفت ۱۵۰۰۰ تومان. مردک محترم ناله اش بلند شد که این را من ۹۰۰۰ تومان قیمت دارم. مغازه دار گفت اون احمقی (عین همین کلمه را به کار نبرد. گفت کسخل) که این قیمت رو به تو داده بهت نگفته خرید قدیمش بوده و قمیت خرید جدید این چیز در بازار ۱۵۰۰۰ تومن شده است و تو هم همینطوری «بدون تحقیق» میگی ۹۰۰۰ تومنه.

داستان آموزنده دوم: رفته بودم کامپیوتر بخرم. سیستمی رو که همه جا ۵۰۰ هزار تومن برای من جمع میکردند. مغازه دار ۵۸۰ هزار تومن قیمت زد. در توجیه قیمت بالاترش هم کفت که از قدیمی ترین مغازه دارهای خیابان راهنمایی مشهد است و زمانی که کامپیوتر فروشی را شروع کرده بود خبری از این بچه سوسولها نبوده است. حالا هم نباید از آن ها خرید کرد چون به سود کم راضی هستند و اینها. میگفت این قیمت‌شکنی‌ها بازار را «خراب» کرده است. بعد هم من قدیمی هستم و پول قدیمی بودنم را میگیرم.

نتیجه اخلاقی دو داستان: اصولا جماعت در حال انقراض، همان تتمه عقلانیت ابزاری خودشان را هم دور می‌ریزند و معمولاْ به دلایلی ماورایی و گلاب به شقیقه‌ای برای توجیه خودشان متوسل می‌شوند.

ربط کسخلی و سوسولی در دو داستان آموزنده فوق با نقد موسیقی:

جمعی نوازنده سه تار و اینا در یک جلسه نقد موسیقی نامجو این‌جوری نامجو را رد کرده‌اند : نامجو دیسکرس و گفتمان بلد نیست. نامجو خودش خوب استُ طرفدارانش بد هستند. موسیقی نامجو زیرمجموعه‌ی ژانر اینترتینتمنت است و به همین دلیل نباید در موردش حرف زد. موسیقی نامجو مثل 3dmax است و ایشان همه‌اش می‌گوید من ادعایی ندازم. این موسیقی و اینا از جنس موسیقی مورد نظر ما نیست، حالا اگر باشد ما نمی‌کشیمش. گوش نامجو ضعیف است و کوک جدیدی که می‌گوید ابداع کرده است بسیار غیردقیق است. یک لینک هم در همین صفحه وجود دارد که قرار است مشکل را بیشتر باز کند و ما را آگاه می‌کند که نامجو محصول باندهای مافیایی تبلیغاتی اینترنتی است.

به طور کلی من هیچ تفاوتی بین آن دو داستان و این جملات نمی‌بینیم. اصولاً ادعای کلی جماعت بر این مبنا ساخته شده است که موسیقی نامجو کوچه بازاری است و به همین دلیل اصلا حتی نباید در موردش حرف زد. اما درعین حال ویروس لیبرال به درون جامعه آسمانی موسیقی ایران هم رسیده است. در ادامه می‌گویند حالا این موسیقی هم باشد اشکال ندارد)احتمالا کل تغییرات موسیقی دانها از سال ۶۹ تا حالا(. اما لطفا به ما ربطش ندهید. این موسیقی ایرانی نیست و دامن پاک و لطیف ما از صداهای ناهنجار و فحش بری است. حالا ربط این دو داستان و این نقد موسیقیایی را فهمیدید؟

اصلا وجود کلمه عامه پسند ایرادات بنیادینی دارد. در عوض این که بگویند موسیقی آبکی یا مسخره یا چرت و پرت، می‌گویند عامه پسند. این اصطلاح بار معنایی جالبی دارد، به خصوص موقعی که با تحقیر آن همراه باشد و البته خیلی هم واضح است. معنای آن فقط این است که من عامه نیستم و البته در این جا، دنیای هنرمندان، یعنی که من نیم از عالم خاک.

نتیجه اخلاقی: ندارد.

 

 


Powered by BlogSky.com


where is that?