X
تبلیغات
رایتل
تقارن بلوری

Sodom & Gomorrah I see you’re back in town And though you build a wall around you The multitude still will find you
آرشیو
موضوع بندی

یکشنبه 16 مهر‌ماه سال 1385
جایی برای خوابیدن

نکته اساسی در مورد خوابگاه، که همزمان ناراحت کننده و وجدآور است، فقدان فردیت است. ناراحن‌کننده برای آن‌هایی که دنبال حق تنهایی‌شان هستند و وجدآور برای کسی که، کسانی که حق تنهایی می‌ترساندشان. مشکل خوابگاه درست در ذات آن است: جایی مانند سربازخانه و زندان و تیمارستان است با این تفاوت که ساکن بودن در آن نه تنها مایه شرمساری نیست بلکه سند افتخار ساکنانش است. خوابگاه به صورت هزاران هزار اتاق یکسان با جمعیت یکسان، با وسایل یکسان و سلطه یکسان شکل گرفته است و اگر در این میان تفاوتی بین خوابگاه ها و اتاق ها دیده می‌شود صرفاْ ملال روبرو شدن با نظم‌ناپذیری ماقبل مدرن را در ذهنمان بیدار می‌کند. به خصوص طراحی داخل اتاق‌ها به گونه‌ای است که هرگونه‌ امکان حیات فردیت را سلب کند( و این‌جا البته اثری از نظم‌ناپذیری ماقبل مدرن دیده نمی‌شود) و تنها استثنا و نهایت حریمی که برای ما ایجاد شده است یک تخت «دو»  طبقه است که در دل حفره‌ای ایجاد شده است تا ما کمی از محیط عمومی محیط اتاق دور شویم و این لطف بر ما نازل شده است که در سوراخی در دل دیوار برای خودمان هم فضایی داشته باشیم( که این فضا هم به یمن این که مکانی برای نشستن وجود ندارد همواره شکسته می‌شود). حتی همین اندک نشانه فردیت هم باید به صورت تخت دو طبقه باشد تا باز هم شکاف عمیق میان «هم اتاقی‌های عزیر» و «خوابگاهی‌‌های گرامی» با «من» انکار شود.

به خصوص در خوابگاه ما که قرار است نخبگان و آینده‌سازان درست حسابی دور هم جمع شوند این مساله به اوج خودش می‌رسد. هر نوع فعالیتی که رنگی از تفاوت داشته باشد محکوم است. چون قرار است ما به رشد و تعالی مشغول باشیم نه این‌که یک نفر انسان باشیم. پناه بردن به ا کافی‌نت برای نوشتن این خط‌ها نشانی از ضعف هست، ولی بیشتر تلاشی برای دور کردن چشم‌هایی  است که در محیط دل‌انگیز خوابگاه به هر صفحه‌‌‌ای غیز از sc.ie.nce.direcet و اورکات و مسنجر خیره می‌مانند.


Powered by BlogSky.com


where is that?