X
تبلیغات
رایتل
تقارن بلوری

Sodom & Gomorrah I see you’re back in town And though you build a wall around you The multitude still will find you
آرشیو
موضوع بندی

چهارشنبه 14 تیر‌ماه سال 1385
جستارهایی درباره دنیای پیرامون

۱-کنترل کیفیت را اولین بارصنایع نظامی مطرح کردند تا روشی پیدا کنند که مطمئن باشند گلوله هایشان ایرادی ندارد و میتواند دل و روده ی سربازاندشمن را بیرون بریزد(بدیهی است که نمیشد انها را تک تک امتحان کرد). امروز ژاپنیها در دنیای کایزن سیر میکنند. دنیایی که نه تنها در کارخانه ها و تولیدی ها و رستورانها کاربرد دارد، که سر و کارش به گوشه ی خانه ها و اتاق بچه‌ها هم رسیده است. به ما حکم می‌شود که هر آنچه که زائد است را حذف کنیم و دور بریزیم. تمیزترین و مرتب‌ترین و اثربخش‌ترین شیوه را برای کار کردن انتخاب کنیم. همهجا را مرتب کنبم. سپیدی و سلامت و سخت کوشی و ساماندهی و سماجت در کار نیک را سرلوحه قرار دهیم و بلایی سر خودمان بیاوریم که زهر الیناسیون تا مغز استخوانمان و مهمتر! تا چشمانمان نفوذ کند تا دیگر این بیگانگی را نبینیم. در کارخانه‌ای که کف آن برق می‌زند، چه کسی به امحای سرمایه‌داری حتی فکر می کند؟
و این همه‌ مطلب نیست. پشت سخنان مثلاْ حکیمانه ژاپنی ها در مورد ضایعات صفر و سلامتی و سپیدی و غیره حرف تازه‌ای نیست. غول بی چشم و سر ل.ی.ب.ر.ا.ل دستاویز تازه‌ای پیدا کرده است که بتواند سود کند. اختراع کردن جواب نمی‌دهد. شاید حتی به زودی دود شود و به هوا برود. فعلاْ اگر سنن ژاپنی را بچشبیم بیشتر پول گیرمان می‌آید. باور ندارید؟ ژاپن را با انگلستان مقایسه کنید.

۲-جام جهانی فوتبال بزرگ ترین قستیوال و جشنی است که بشر می‌تواند برگزار کند. هزاران هزار نفر جمع می‌شوند. دور تا دور کنار هم با لباس‌های یکدست می‌نشینند و یک شعار را داد می زنند و در عین حالُ فدیت شان حتی یک خش هم برنمی‌دارد. عکس زیر را بیینید. و ماُ دور از لذت‌بخش‌ترین حادثه‌ی معاصرمان داریم عمرمان را صرف تحلیل‌های تخمی از فوتبال و بررسی جوانب جامعه‌شناختی این بازی‌ها و درس‌ گرفتن از شیوه‌ی بازی و مربیگری پرتغال و سوسول خواندن طرفداران انگلیس و سطحی قلمداد کردن طرفداران برزیل و متاسف بودن برای مملکتی که هیچ کس در آن طرفدار هلند نیست  می‌کنیم. بدون این که اصلی‌ترین و سیاسی‌ترین و براندازانه‌ترین سویه‌ی فوتبال را در نظر بگیریم: لذت. نه تنها از گل‌ها و عرق ملی و کعبی. که از زنده بودن آن هم میان هزاران انسان دیگر، از خانم نیمه‌برهنه‌ای که کنارت نشسته تو بهتر از بقیه او را با چشمت می خوری، از خوشحالی بقیه، از آن خیابان معروف برلین!، از جریان آدم‌ها بعد از تمام شدن مسابقه، از کتک‌کاری‌ها، از این‌که این توده ی خشمگین و هیجان‌زده به ما اجازه می‌دهد در میانش باشیم و خودمان باشیم، نه  به عنوان بخشی از خودش. . .  تنها صحبتی که می‌شود در فوتبال کرد که رنگی از رادیکالیسم داشته باشد، شرح احساسی است که از دریبل کردن های زیدان می‌کنیم. بقیه صحبت‌ها ما را از اصل انسانی لذت دور می‌کند و یک گام به دنیایی غیراومانیستی نزدیک‌تر.  فوتبال همان فیلم‌های چاپلین است. جایی که هنوز کنترل کیفیت اجرا نشده است و اگر تلویزیون به ما لطف داشته باشد یا هنوز اس.اف.وان وصل باشد می‌شود هر چیز غیرمترقبه‌ای را در آن دید.

و ما هنوز هم در حسرت کیفیت هستیم و هم جام جهانی.

 

 


Powered by BlogSky.com


where is that?